vinodpanchbhai
Sent
Write
Calendar
आम्ही दोघीच... कथा
"पुढील थांबा नळस्टाॅप... पुढील थांबा नळस्टाॅप" स्वयंचलित उद् घोषणा ऐकून नीतू आपल्या जागेवरून उठली, अन् बस थांबताच ती नळस्टाॅपला उतरली. तो भाग तिला काहीसा अपरिचित होता. मात्र आपल्या मोबाईलच्या 'गुगल मॅप' वर तिनं हवं असलेलं 'शारदा सेंटर' शोधून काढलं.आणि त्या दिशेने झपाझप पावलं टाकत चालू लागली. तेव्हा तिच्या मनात क्षणभरासाठी विचार तरळला... सरळ रेल्वे स्टेशन गाठावं आणि आपल्या गावाकडे निघून जावं, म्हणजे हा रोजचा आटापिटा तरी वाचणार! मात्र लगेच नीतूनं मनात आलेला तो नकारात्मक विचार झटकला. चालता चालता तिला तिच्या बाबांच्या मित्राचं वाक्य आठवलं, "बेटा संघर्षही जीवन है कभी घबराना मत, कोई भी कठनाई आए तो उसका डटके मुकाबला करना।" मग तिच्यात कमालीचा उत्साह संचारला.
प्रसन्नतेनं तिनं परत एकदा मोबाईलमध्ये शारदा सेंटरचं लोकेशन बघितलं. रस्त्यावरुन पुढच्या वळणावर थोडं पुढं गेल्यावर नीतूला 'शारदा सेंटर' नावाची भव्य इमारत दिसली. ती आत्मविश्वासानं महाद्वारांतून आत शिरली. नंतर तेथील सुरक्षा रक्षकाला आपले ओळखपत्र दाखवून इमारतीच्या चौथ्या मजल्यावर जाण्यासाठी लिफ्टकडे वळली. तोच तिच्या कानावर ओळखीचा आवाज पडला, "अगं नीतू थांब जरा... मी पण आलेय!"
नीतूनं गर्रकन वळून मागे बघितलं तेव्हा तिला खूप आश्चर्य वाटलं. कारण तिची शाळेतली मैत्रीण पूजा तिच्याकडेच येत होती. जवळ आल्यावर न राहवून तिनं विचारलं, "काय गं पूजा, तू कशी काय इथं? "
"अगं नीतू हाच प्रश्न मी तुला विचारणार होते. बरं ते जाऊ दे, कशी आहेस तू? आणि काय गं, तू तर त्या पिंपरीच्या कंपनीत जाॅब करत होतीस ना..?"
"अगं किती प्रश्न विचारतेस... चल आधीच उशीर झालाय. जाता जाता बोलूया आपण. इथं या चौथ्या मजल्यावरच्या मेडिकल कंपनीत मुलाखत आहे माझी नोकरीसाठी...."
तिचं बोलणं मध्येच तोडत पूजा म्हणाली, "अरे वा! मी पण तिथंच चाललेय गं इंटरव्ह्यूसाठी. काय योगायोग आलाय बघ, आपण शाळा काॅलेजात एकत्र होतोच. अन् आता जाॅब मिळाला तर इथं पण सोबत मिळणार तुझी! "
तिच्या चेहऱ्यावरील उत्साह बघत नीतू विचार करू लागली... शाळेत जास्त न बोलणारी, शांत असणारी ही पूजा किती बडबड करतेय. किती फरक पडलाय हिच्यात! नकळत ती स्वतःची तुलना पूजाशी करू लागली.
"काय गं, कसला विचार करतेस एवढा? तू अजिबात टेन्शन घेऊ नकोस या इंटरव्ह्यूचं, माझ्याकडे बघ मी किती बिनधास्त आहे." पूजाच्या बोलण्यानं नीतू भानावर आली. तिला पूजाचं नवल वाटलं अन् काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलली, "नाही अगं पूजा, माझं ना सकाळपासून थोडं डोकं धरलंय. टेन्शन बिन्शन मी कधी घेत नाही गं. बघूया इथं काय विचारतात ते..!"
चौथ्या मजल्यावर पोहचताच तेथील व्हरांड्यात अनेक युवक युवती गोळा झाल्याचं दोघींना जाणवलं. तसेच समोरच्या बाजूला त्या नामांकित मेडिकल कंपनीचा भलामोठा बोर्ड त्यांच्या दृष्टीला पडला. लगबगीनं नीतू आणि पूजा रिसेप्शनिस्टकडे गेल्या व तिथं त्यांनी आपापले नाव नोंदवले. मग जवळच्याच एका बाकडयावर बसून दोघींच्या गप्पा सुरू झाल्या.
"अगं आपण शाळेत होतो तेव्हा तुझं मात्र वेगळंच विश्व होतं. कुणाशी जास्त बोलायचं नाही की कुणाच्यात कधी मिसळायचं पण नाही असंच तुझं तेव्हाचं वागणं होतं. नुसताच अभ्यास एके अभ्यास! एवढा बदल कसा काय झाला गं तुझ्यात?" हसतच नीतूनं विचारलं. पूजालाही हसू आलं! तिनं लगेच बोलायला सुरूवात केली ...
"आपण त्या ज्युनियर काॅलेजमधून बारावी पूर्ण केल्यानंतर खरंतर मला डाॅक्टर व्हायचं होतं पण टक्केवारी थोडी कमी पडल्यानं बीएस्सी नर्सिंग कडे वळले. तिथं ना आमचा ग्रुप एवढा भन्नाट होता ... सारखी दंगामस्ती चालायची होस्टेलवर. नुसतीच धम्माल! कुणालाही शांत बसू द्यायचे नाहीत कुणी. मग काय, मलाही त्यांच्यात मिसळणं भाग पडलं ना...." बोलता बोलता पूजाला हसू आवरत नव्हतं. एकमेकांना टाळी देत दोघीही मनसोक्त हसल्या.
काही वेळाने अचानक कंपनीच्या दरवाज्याजवळ गर्दी होत असल्याचं सगळ्यांना जाणवलं. ते बघून पूजा आणि नीतू आपल्या जागेवरून उठल्या अन् लगेच तिकडे गेल्या. बघतात तर काय, मगाशी तिथं बसलेली ती हसतमुख रिसेप्शनिस्ट चक्कर येऊन पडली होती! तिला पाहताच पूजा लगबगीनं पुढं गेली आणि त्या रिसेप्शनिस्टचा हात आपल्या हातात घेऊन नाडीच्या ठोक्यांची तपासणी करू लागली. तेवढयात नीतूनं जवळ असलेली पाण्याची बाटली काढली. मग पूजानं लगेच बाटलीमधील थोडं पाणी रिसेप्शनिस्टच्या चेहऱ्यावर शिंपडलं. तेव्हा तिनं शरीराची हालचाल केल्याचं जाणवलं अन् ती डोळे किलकिले करत असल्याचं दिसताच पूजानं तिला दीर्घ श्वास घ्यायला आणि सोडायला सांगितलं. तसं केल्यानंतर त्या रिसेप्शनिस्टला थोडं हायसं वाटलं. तेवढ्यात कंपनीची एक स्त्री कर्मचारी घाईघाईतच तिथं पोहचली व म्हणाली, "चला तुमच्यासाठी ती बघा अँब्यूलन्स आली आहे. मला हात द्या, मी सोबत आहे तुमच्या!"
पूजाच्या मदतीने रिसेप्शनिस्ट जागेवरून उठली. आता ती बरीच सावरली होती. तरी तिला कमालीचा थकवा जाणवत होता! एव्हाना कंपनीने काही लोक तिथं गोळा झाले होते. तेवढयात त्या नामांकित कंपनीचे मॅनेजिंग डायरेक्टर सुद्धा पोहोचले. आधीच फोनवर मिळालेल्या माहितीमुळे एकंदरीत परिस्थिती त्यांच्या लक्षात आली.
रिसेप्शनिस्ट उठून उभी झाली मात्र तिच्यात चालायचं त्राण नव्हतं! मग पूजानं तिचा एक हात आपल्या खांद्यावर घेऊन तिला चालायला मदत केली. तसेच दुसर्या बाजूने नीतू मदतीला होतीच. त्यांच्या आधी कंपनीची स्त्री कर्मचारी रिसेप्शनिस्टची बॅग घेऊन चालत अँब्युलन्सपर्यंत आली अन् तिनं अँब्युलन्सचा दरवाजा धरून ठेवला. मग पूजा आणि नीतूच्या साह्यानं रिसेप्शनिस्ट अँब्युलन्समध्ये चढली. तिनं दोघींचेही आभार मानले. सोबत असलेली स्त्री कर्मचारी चढल्यानंतर अँब्युलन्स रूग्णालयाकडे रवाना झाली. लगेच पूजा आणि नीतू माघारी वळल्या. त्या दोघींच्याही हालचाली कंपनीच्या मॅनेजिंग डायरेक्टरांच्या नजरेतून सुटणं शक्य नव्हतं. त्यानंतर त्यांनी ताबडतोब पूजा व नीतूला आपल्या केबिनमध्ये बोलावून घेतलं. दोघींचाही बायोडाटा त्यांच्या समोरच्या मोठ्या टेबलावर होताच.
"या, या! स्वागत आहे तुमचं. " एम. डी. दातार सर
उद् गारले.
"धन्यवाद सर!" नीतू अन् पूजा एका सूरातच म्हणाल्या.
"तुमच्यामध्ये असलेली मदतीची भावना बघून मी प्रभावित झालोय. हे बघा तुम्ही आता नि:संकोचपणे बसून घ्या, याठिकाणी कुठल्याही प्रकारची औपचारिकता नकोय. "
दातार सर त्यांच्या खूर्चीवर बसत म्हणाले. परत एकदा आभार मानत नीतू आणि पूजा त्यांच्या समोरच्या खूर्च्यांवर अवघडत बसल्या.
"खरंतर मीच तुम्हा दोघींचे आभार मानायला हवेत. तुम्ही कुणाची वाट बघत बसण्यापेक्षा तातडीने आमच्या रिसेप्शनिस्टला- टिनाला मदत केली. तिचे प्रथमोपचार केले. खरंच आजकाल कुणी एवढं करत नाही. नुसतीच बघ्याची भूमिका घेतात. दुरूनच फोटो घेण्यात सगळे मश्गूल असतात. बरं तुम्ही काय घेणार? चहा की काँफी?" दातार सरांनी टेबलावरील बेल वाजवली.
"नको सर, आम्हाला खरंच काही नको! " पूजा लगेच म्हणाली.
"हे पहा, मी तुम्हाला आधीच सांगितलंय आता कसलीही औपचारिकता नको. आपण मनमोकळेपणाने बोलूया मात्र आधी चहा घेऊया.." दातार सर दिलखुलासपणे हसतच बोलले.
"चालेल सर, धन्यवाद!" नीतू अगदी सहजतेनं म्हणाली आणि शेजारी बसलेल्या पूजाकडे बघून तिनं स्मित केलं. पूजाचाही अवघडलेपणा आता दूर झाला होता. चहा घेत घेत दातार सरांनी दोघींसोबत अनौपचारिक गप्पा मारल्या. त्यांची कौटुंबिक पार्श्वभूमी जाणून घेतली.
काही वेळाने दातार सर विषय बदलत म्हणाले, "तुम्हा दोघींचेही रिझ्यूम मी बघितले आहेत. शिक्षणातील प्रगती छानच आहे. मात्र तुम्हाला कामाचा अनुभव दिसत नाही. हरकत नाही. आमच्या प्रशिक्षण केंद्रात तुम्ही दोघी मन लावून कंपनीची कामे समजून घ्या..."
"म्हणजे सर तुम्ही आमची मुलाखत न घेताच नेमणूक पण केलीत! " आनंदानं उत्तेजित होत पूजा मध्येच बोलली. त्यावर हाताने इशारा करत दातार सर म्हणाले, "ऐका... तुमच्यासारख्या इतरांना मदत करणाऱ्या आणि होतकरू मुलींची आम्हाला आमच्या कंपनीसाठी नितांत गरज आहे. आणि बरं का, तुमच्यामध्ये असलेला आणि आजकाल सहसा न आढळणारा समयसूचकता हा गुण मगाशी मला प्रकर्षानं अनुभवायला मिळाला. तेव्हाच तुमची जागा पक्की केलीय मी! त्यामुळे इंटरव्ह्यूची फार्मालिटी आता नकोच."
"थँक्यू व्हेरी मच सर! खूप गरज होती सर या नोकरीची, तुमचे आभार कसे मानावे हेच कळत नाही आता..." नीतू गहिवरून म्हणाली. बोलताना तिच्या डोळ्यांत अश्रू दाटून आले! मग पूजाने आनंदाने तिचा हात आपल्या हातात घेतला.
"सो आॅल द बेस्ट ... तुम्ही अगदी उद्यापासूनच जाॅईन करावं असं मला वाटतं म्हणजे या सोमवार पासून सुरू होणाऱ्या ट्रेनिंग बॅचमध्ये तुमचा नंबर लावता येईल." दातार सरांनी नीतू व पूजाला शुभेच्छा देत म्हटलं.
"येस सर, आम्ही उद्या वेळेच्या आत पोहोचतो. थँक्यू सर!" पूजा उत्साहानं बोलली.
नंतर दोघीही आपल्या जागेवरून उठल्या परत एकदा दातार सरांचे आभार मानून केबिनबाहेर पडल्या. प्रफुल्लित चेहऱ्याने नीतू आणि पूजाने एकमेकांचं अभिनंदन केलं. आता लिफ्ट न वापरता दोघीही गप्पा करत पायर्या उतरू लागल्या. उद्या परत येण्याच्या निश्चयाने त्यांनी 'शारदा सेंटर' सोडले!
विनोद श्रा.पंचभाई
Sent
Write
Calendar
आम्ही दोघीच... कथा
"पुढील थांबा नळस्टाॅप... पुढील थांबा नळस्टाॅप" स्वयंचलित उद् घोषणा ऐकून नीतू आपल्या जागेवरून उठली, अन् बस थांबताच ती नळस्टाॅपला उतरली. तो भाग तिला काहीसा अपरिचित होता. मात्र आपल्या मोबाईलच्या 'गुगल मॅप' वर तिनं हवं असलेलं 'शारदा सेंटर' शोधून काढलं.आणि त्या दिशेने झपाझप पावलं टाकत चालू लागली. तेव्हा तिच्या मनात क्षणभरासाठी विचार तरळला... सरळ रेल्वे स्टेशन गाठावं आणि आपल्या गावाकडे निघून जावं, म्हणजे हा रोजचा आटापिटा तरी वाचणार! मात्र लगेच नीतूनं मनात आलेला तो नकारात्मक विचार झटकला. चालता चालता तिला तिच्या बाबांच्या मित्राचं वाक्य आठवलं, "बेटा संघर्षही जीवन है कभी घबराना मत, कोई भी कठनाई आए तो उसका डटके मुकाबला करना।" मग तिच्यात कमालीचा उत्साह संचारला.
प्रसन्नतेनं तिनं परत एकदा मोबाईलमध्ये शारदा सेंटरचं लोकेशन बघितलं. रस्त्यावरुन पुढच्या वळणावर थोडं पुढं गेल्यावर नीतूला 'शारदा सेंटर' नावाची भव्य इमारत दिसली. ती आत्मविश्वासानं महाद्वारांतून आत शिरली. नंतर तेथील सुरक्षा रक्षकाला आपले ओळखपत्र दाखवून इमारतीच्या चौथ्या मजल्यावर जाण्यासाठी लिफ्टकडे वळली. तोच तिच्या कानावर ओळखीचा आवाज पडला, "अगं नीतू थांब जरा... मी पण आलेय!"
नीतूनं गर्रकन वळून मागे बघितलं तेव्हा तिला खूप आश्चर्य वाटलं. कारण तिची शाळेतली मैत्रीण पूजा तिच्याकडेच येत होती. जवळ आल्यावर न राहवून तिनं विचारलं, "काय गं पूजा, तू कशी काय इथं? "
"अगं नीतू हाच प्रश्न मी तुला विचारणार होते. बरं ते जाऊ दे, कशी आहेस तू? आणि काय गं, तू तर त्या पिंपरीच्या कंपनीत जाॅब करत होतीस ना..?"
"अगं किती प्रश्न विचारतेस... चल आधीच उशीर झालाय. जाता जाता बोलूया आपण. इथं या चौथ्या मजल्यावरच्या मेडिकल कंपनीत मुलाखत आहे माझी नोकरीसाठी...."
तिचं बोलणं मध्येच तोडत पूजा म्हणाली, "अरे वा! मी पण तिथंच चाललेय गं इंटरव्ह्यूसाठी. काय योगायोग आलाय बघ, आपण शाळा काॅलेजात एकत्र होतोच. अन् आता जाॅब मिळाला तर इथं पण सोबत मिळणार तुझी! "
तिच्या चेहऱ्यावरील उत्साह बघत नीतू विचार करू लागली... शाळेत जास्त न बोलणारी, शांत असणारी ही पूजा किती बडबड करतेय. किती फरक पडलाय हिच्यात! नकळत ती स्वतःची तुलना पूजाशी करू लागली.
"काय गं, कसला विचार करतेस एवढा? तू अजिबात टेन्शन घेऊ नकोस या इंटरव्ह्यूचं, माझ्याकडे बघ मी किती बिनधास्त आहे." पूजाच्या बोलण्यानं नीतू भानावर आली. तिला पूजाचं नवल वाटलं अन् काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलली, "नाही अगं पूजा, माझं ना सकाळपासून थोडं डोकं धरलंय. टेन्शन बिन्शन मी कधी घेत नाही गं. बघूया इथं काय विचारतात ते..!"
चौथ्या मजल्यावर पोहचताच तेथील व्हरांड्यात अनेक युवक युवती गोळा झाल्याचं दोघींना जाणवलं. तसेच समोरच्या बाजूला त्या नामांकित मेडिकल कंपनीचा भलामोठा बोर्ड त्यांच्या दृष्टीला पडला. लगबगीनं नीतू आणि पूजा रिसेप्शनिस्टकडे गेल्या व तिथं त्यांनी आपापले नाव नोंदवले. मग जवळच्याच एका बाकडयावर बसून दोघींच्या गप्पा सुरू झाल्या.
"अगं आपण शाळेत होतो तेव्हा तुझं मात्र वेगळंच विश्व होतं. कुणाशी जास्त बोलायचं नाही की कुणाच्यात कधी मिसळायचं पण नाही असंच तुझं तेव्हाचं वागणं होतं. नुसताच अभ्यास एके अभ्यास! एवढा बदल कसा काय झाला गं तुझ्यात?" हसतच नीतूनं विचारलं. पूजालाही हसू आलं! तिनं लगेच बोलायला सुरूवात केली ...
"आपण त्या ज्युनियर काॅलेजमधून बारावी पूर्ण केल्यानंतर खरंतर मला डाॅक्टर व्हायचं होतं पण टक्केवारी थोडी कमी पडल्यानं बीएस्सी नर्सिंग कडे वळले. तिथं ना आमचा ग्रुप एवढा भन्नाट होता ... सारखी दंगामस्ती चालायची होस्टेलवर. नुसतीच धम्माल! कुणालाही शांत बसू द्यायचे नाहीत कुणी. मग काय, मलाही त्यांच्यात मिसळणं भाग पडलं ना...." बोलता बोलता पूजाला हसू आवरत नव्हतं. एकमेकांना टाळी देत दोघीही मनसोक्त हसल्या.
काही वेळाने अचानक कंपनीच्या दरवाज्याजवळ गर्दी होत असल्याचं सगळ्यांना जाणवलं. ते बघून पूजा आणि नीतू आपल्या जागेवरून उठल्या अन् लगेच तिकडे गेल्या. बघतात तर काय, मगाशी तिथं बसलेली ती हसतमुख रिसेप्शनिस्ट चक्कर येऊन पडली होती! तिला पाहताच पूजा लगबगीनं पुढं गेली आणि त्या रिसेप्शनिस्टचा हात आपल्या हातात घेऊन नाडीच्या ठोक्यांची तपासणी करू लागली. तेवढयात नीतूनं जवळ असलेली पाण्याची बाटली काढली. मग पूजानं लगेच बाटलीमधील थोडं पाणी रिसेप्शनिस्टच्या चेहऱ्यावर शिंपडलं. तेव्हा तिनं शरीराची हालचाल केल्याचं जाणवलं अन् ती डोळे किलकिले करत असल्याचं दिसताच पूजानं तिला दीर्घ श्वास घ्यायला आणि सोडायला सांगितलं. तसं केल्यानंतर त्या रिसेप्शनिस्टला थोडं हायसं वाटलं. तेवढ्यात कंपनीची एक स्त्री कर्मचारी घाईघाईतच तिथं पोहचली व म्हणाली, "चला तुमच्यासाठी ती बघा अँब्यूलन्स आली आहे. मला हात द्या, मी सोबत आहे तुमच्या!"
पूजाच्या मदतीने रिसेप्शनिस्ट जागेवरून उठली. आता ती बरीच सावरली होती. तरी तिला कमालीचा थकवा जाणवत होता! एव्हाना कंपनीने काही लोक तिथं गोळा झाले होते. तेवढयात त्या नामांकित कंपनीचे मॅनेजिंग डायरेक्टर सुद्धा पोहोचले. आधीच फोनवर मिळालेल्या माहितीमुळे एकंदरीत परिस्थिती त्यांच्या लक्षात आली.
रिसेप्शनिस्ट उठून उभी झाली मात्र तिच्यात चालायचं त्राण नव्हतं! मग पूजानं तिचा एक हात आपल्या खांद्यावर घेऊन तिला चालायला मदत केली. तसेच दुसर्या बाजूने नीतू मदतीला होतीच. त्यांच्या आधी कंपनीची स्त्री कर्मचारी रिसेप्शनिस्टची बॅग घेऊन चालत अँब्युलन्सपर्यंत आली अन् तिनं अँब्युलन्सचा दरवाजा धरून ठेवला. मग पूजा आणि नीतूच्या साह्यानं रिसेप्शनिस्ट अँब्युलन्समध्ये चढली. तिनं दोघींचेही आभार मानले. सोबत असलेली स्त्री कर्मचारी चढल्यानंतर अँब्युलन्स रूग्णालयाकडे रवाना झाली. लगेच पूजा आणि नीतू माघारी वळल्या. त्या दोघींच्याही हालचाली कंपनीच्या मॅनेजिंग डायरेक्टरांच्या नजरेतून सुटणं शक्य नव्हतं. त्यानंतर त्यांनी ताबडतोब पूजा व नीतूला आपल्या केबिनमध्ये बोलावून घेतलं. दोघींचाही बायोडाटा त्यांच्या समोरच्या मोठ्या टेबलावर होताच.
"या, या! स्वागत आहे तुमचं. " एम. डी. दातार सर
उद् गारले.
"धन्यवाद सर!" नीतू अन् पूजा एका सूरातच म्हणाल्या.
"तुमच्यामध्ये असलेली मदतीची भावना बघून मी प्रभावित झालोय. हे बघा तुम्ही आता नि:संकोचपणे बसून घ्या, याठिकाणी कुठल्याही प्रकारची औपचारिकता नकोय. "
दातार सर त्यांच्या खूर्चीवर बसत म्हणाले. परत एकदा आभार मानत नीतू आणि पूजा त्यांच्या समोरच्या खूर्च्यांवर अवघडत बसल्या.
"खरंतर मीच तुम्हा दोघींचे आभार मानायला हवेत. तुम्ही कुणाची वाट बघत बसण्यापेक्षा तातडीने आमच्या रिसेप्शनिस्टला- टिनाला मदत केली. तिचे प्रथमोपचार केले. खरंच आजकाल कुणी एवढं करत नाही. नुसतीच बघ्याची भूमिका घेतात. दुरूनच फोटो घेण्यात सगळे मश्गूल असतात. बरं तुम्ही काय घेणार? चहा की काँफी?" दातार सरांनी टेबलावरील बेल वाजवली.
"नको सर, आम्हाला खरंच काही नको! " पूजा लगेच म्हणाली.
"हे पहा, मी तुम्हाला आधीच सांगितलंय आता कसलीही औपचारिकता नको. आपण मनमोकळेपणाने बोलूया मात्र आधी चहा घेऊया.." दातार सर दिलखुलासपणे हसतच बोलले.
"चालेल सर, धन्यवाद!" नीतू अगदी सहजतेनं म्हणाली आणि शेजारी बसलेल्या पूजाकडे बघून तिनं स्मित केलं. पूजाचाही अवघडलेपणा आता दूर झाला होता. चहा घेत घेत दातार सरांनी दोघींसोबत अनौपचारिक गप्पा मारल्या. त्यांची कौटुंबिक पार्श्वभूमी जाणून घेतली.
काही वेळाने दातार सर विषय बदलत म्हणाले, "तुम्हा दोघींचेही रिझ्यूम मी बघितले आहेत. शिक्षणातील प्रगती छानच आहे. मात्र तुम्हाला कामाचा अनुभव दिसत नाही. हरकत नाही. आमच्या प्रशिक्षण केंद्रात तुम्ही दोघी मन लावून कंपनीची कामे समजून घ्या..."
"म्हणजे सर तुम्ही आमची मुलाखत न घेताच नेमणूक पण केलीत! " आनंदानं उत्तेजित होत पूजा मध्येच बोलली. त्यावर हाताने इशारा करत दातार सर म्हणाले, "ऐका... तुमच्यासारख्या इतरांना मदत करणाऱ्या आणि होतकरू मुलींची आम्हाला आमच्या कंपनीसाठी नितांत गरज आहे. आणि बरं का, तुमच्यामध्ये असलेला आणि आजकाल सहसा न आढळणारा समयसूचकता हा गुण मगाशी मला प्रकर्षानं अनुभवायला मिळाला. तेव्हाच तुमची जागा पक्की केलीय मी! त्यामुळे इंटरव्ह्यूची फार्मालिटी आता नकोच."
"थँक्यू व्हेरी मच सर! खूप गरज होती सर या नोकरीची, तुमचे आभार कसे मानावे हेच कळत नाही आता..." नीतू गहिवरून म्हणाली. बोलताना तिच्या डोळ्यांत अश्रू दाटून आले! मग पूजाने आनंदाने तिचा हात आपल्या हातात घेतला.
"सो आॅल द बेस्ट ... तुम्ही अगदी उद्यापासूनच जाॅईन करावं असं मला वाटतं म्हणजे या सोमवार पासून सुरू होणाऱ्या ट्रेनिंग बॅचमध्ये तुमचा नंबर लावता येईल." दातार सरांनी नीतू व पूजाला शुभेच्छा देत म्हटलं.
"येस सर, आम्ही उद्या वेळेच्या आत पोहोचतो. थँक्यू सर!" पूजा उत्साहानं बोलली.
नंतर दोघीही आपल्या जागेवरून उठल्या परत एकदा दातार सरांचे आभार मानून केबिनबाहेर पडल्या. प्रफुल्लित चेहऱ्याने नीतू आणि पूजाने एकमेकांचं अभिनंदन केलं. आता लिफ्ट न वापरता दोघीही गप्पा करत पायर्या उतरू लागल्या. उद्या परत येण्याच्या निश्चयाने त्यांनी 'शारदा सेंटर' सोडले!
विनोद श्रा.पंचभाई
No comments:
Post a Comment