Tuesday, April 30, 2024

शब्द की खैरात हूं मै...

 शब्द की खैरात हूं मै...


         वंदनीय राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराजांनी 'ग्रामगीता' या अदभूत ग्रंथाची रचना करून गुरू, शास्त्र आणि स्वानुभवाचे प्रात्यक्षिकच या नश्वर जगापुढे मांडले आहे. राष्ट्रसंत हे कर्मप्रधान आणि क्रांतिदर्शी 'साहित्यिक' असल्यामुळे त्यांनी लिहिलेली ग्रामगीता ही आजच्या आधुनिक युगातील जणू भगवदगीता असल्याचा अनेकांना प्रत्यय आलेला आहे. अशी ही प्रेरणादायी ग्रामगीता मराठी भाषेसोबत हिंदी, इंग्रजी तसेच इतर अन्य भाषेतही उपलब्ध आहे. ग्रामगीतेतील ग्रंथ महिमा या अध्यायात राष्ट्रसंत सुरुवातीलाच म्हणतात...

"ग्रामगीता शाब्दिक सेवा, परि दृढ करी संस्काराचा ठेवा!

तेणे ईश्वरी राज्य गावा, नांदेल सदा सर्वकाळ!!

ग्रामगीता दुःखाशी नाशवी, ग्रामगीता मृत्यूशी हसवी!

ग्रामगीता सहकारी तत्त्व वाढवी, मानवधर्मा फुलावया!!"

       हा अदभूत ग्रंथ पठन करताना 'ग्रामगीता नोहे पारायणासि' असा इशारा देत राष्ट्रसंत या ग्रंथाचे महत्व स्पष्ट करतात. ग्रामगीता वाचनाने काय काय घडू शकते, सामान्य जणात कुठलं आमुलाग्र परिवर्तन होऊ शकतं याचा वस्तुपाठ त्यांच्या पुढील ओव्यामधून दिसून येईल...

"स्त्रिया-मुले होतील आदर्शपूर्ण, हा ग्रंथ घरी होता पठन!

ग्राम होईल वैकुंठभुवन, वाचता वर्तता ग्रामगीता!

भिकारी, बेकारी गावी राहिना! सत्तेची बंधने नुरतील कोणा!

सर्वचि शिकतील शहाणपणा, ग्रामगीता वाचूनिया!!

ग्राम नांदेल स्वर्गापरी, सुखी होतील नर नारी!

परमार्थाच्या खुलतील घरोघरी, आनंद - लहरी!!"

           राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराजांनी त्यांच्या प्रेरणादायी आणि परिणामकारक साहित्यातून सर्वसामान्य लोकांसाठी प्रभावीपणे प्रबोधन केले आहे. इतर तथाकथित साहित्यिकांप्रमाणे उगाच कुठल्याही बोजड शब्दांचा वापर न करता त्यांनी त्यांच्या मराठीतील साहित्यासोबत हिंदी भाषेतील भजनातूनही सहजसाध्या शब्दांनी अत्यंत सोप्या भाषेत योग्य तो परिणाम साधला आहे. राष्ट्रसंत म्हणतात...

''मंदिरी बसोनि नाक दाबावे, त्यापेक्षा मार्गीचे काटे उचलावे!

दुःखितासि प्रेमे पाणी पाजावे, हे श्रेष्ठ तीर्थस्नानाहूनि!!'' बघा किती सोप्या, सरळसाध्या शब्दात आपल्याला कर्तव्याची जाणीव करून दिली आहे महाराजांनी!

            तसेच आजच्या युवक, युवतींसाठी राष्ट्रसंतांनी केलेले अमूल्य प्रबोधन जगातील कुठल्याही विद्यापीठात आढळून येणार नाही एवढे परिणामकारक आहे. महाराज ग्रामगीतेतील 'जीवन शिक्षण' या अध्यायात मार्गदर्शन करताना म्हणतात...

'मुलात एखादा तरी असावा गुण, ज्याने पोट भरेल त्यात निपुण! न ये संसारामाजी अडचण, कोणत्याही परि!!'

'मुलगी बहु शिकली शाळेमाझारी, परि स्वयंपाक करता न ये घरी! काय करावी विद्याचातुरी? कामाविण लंगडी ती!!'


           'या भारतात बंधुभाव नित्य वसू दे, दे वरचि असा दे!

            हे सर्व पंथ, संप्रदाय एक दिसू दे, मतभेद नसू दे!'  या राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज नागपूर विद्यापीठाच्या ध्येयगीतातून अतिशय साध्या भाषेत महाराजांनी आपल्याला राष्ट्रीय एकात्मतेचं परिपूर्ण दर्शनच घडवलं आहे. त्याचप्रमाणे राष्ट्रसंतांनी त्यांच्या असंख्य हिंदी रचनेतून अतिशय सोप्या शैलीतून तेवढेच मोलाचे प्रबोधन केले असल्याचे दिसून येईल.

 'हर देश मे तू, हर भेष मे तू, तेरे नाम अनेक तू एकही है!' किती सरळ साधे शब्द... मात्र यात किती गहन अर्थ व्यापला आहे!

तसेच 'ऐ विश्व के चालक प्रभो! मुझको समझ दे विश्व की!' किती ताकद आहे या शब्दात... अगदी कमी शिकलेल्या, रंजल्या गांजलेल्या लोकांना सहज कळेल अशी ही सुंदर वाक्य रचना!

          आपल्या देशातील आजच्या कठीण परिस्थितीत देखील प्रेरणादायी ठरणाऱ्या महाराजांच्या पुढील भजनातील या ओळी पहा...

"दिल - मनसे गाऊंगा तेरा भजन!

उंचा उठा दे मेरा प्यारा वतन!

मेरे वतन की बिछुडी है जनता

किसीका किसीके संग नही बनता!

इसके लिये मैने ठानी है मनता!

सब नेताओ मे कर दे मिलन

तब दूर हो मेरे दिल की जलन!"


'झाड झाडूले शस्त्र बनेंगे, भक्त बनेगी सेना!

पत्थर सारे बॉम्ब बनेंगे, नाव लगेगी किनारे..!' अशा प्रकारच्या स्फूर्तिदायक गीतांनी स्वातंत्र्यपूर्व काळात नवचेतना निर्माण करण्यात महाराज अग्रेसर होते. यावरून राष्ट्रसंतांची अष्टपैलू भूमिका आपल्याला दिसून येते. शब्दात किती ताकद असू शकते, याचा अनुभव आपण राष्ट्रसंतांच्या 'लहर की बरखा' या ग्रंथातील पुढील काही ओळी वाचून निश्चितपणे घेऊ शकतो...

"मैं शब्द की खैरात हूं, सब शब्द मेरे पास है!

मुर्दे जगा दूं शब्द से, होता अशुभ का ऱ्हास है!

मैं नही किसे पहचानता, मुह देख के नही बोलता!

सत क्या, असत क्या, सोचकर ही बात अपनी खोलता!"

वंदनीय राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज यांच्या जयंती निमित्त विनम्र अभिवादन!!🙏🙏

... विनोद श्रा. पंचभाई, पुणे 

    9923797725

Friday, April 19, 2024

थरार चोवीस तासातला : परिचय

 ठाणे शहर पोलीस विभागातील वरिष्ठ अधिकारी श्री. गजानन राणे सर यांनी माझ्या 'थरार चोवीस तासातला'

या रहस्यमय कादंबरीविषयी थोडक्यात पण अतिशय बोलका अभिप्राय पाठवला आहे. तो इथे शेअर करतो...

    लेखक विनोद पंचभाई यांची थरार चोवीस तासातला ही कादंबरी हातात घेतली. सहज दोन तीन पाने वाचल्यानंतर उत्सुकता वाढली आणि मग ती कादंबरी पूर्ण वाचून झाल्यावरच टेबलावर ठेवली. या कादंबरीमधील सस्पेन्स आपल्याला इतका गुंतवून ठेवतो की पुस्तक हातून सुटत नाही. एका बैठकीत वाचल्याशिवाय समाधान मिळत नाही. सतत आता पुढे काय घडणार याची उत्कंठा लागून राहते. या कादंबरीतील पात्रांचे संवाद खूप प्रभावी आहेत. तसेच कथानकही मनावर पकड घेणारे असल्याने कादंबरीची भट्टी छान जमली आहे. त्यामुळे वाचताना कुठेही रटाळवाणे वाटत नाही. एखाद्या सस्पेन्स सिनेमाप्रमाणे शेवटपर्यंत खिळून राहणे काय असते याचा अनुभव थरार कादंबरी वाचताना आला. शेवटी रहस्य उलगडल्यावर आश्चर्याचा धक्का बसल्यावाचून राहत नाही. या कादंबरीचे वैशिष्ट असे की आजच्या तरुण पिढीने कसे सावध राहायला हवे याबाबत या कादंबरीच्या माध्यमातून मोलाचा संदेश दिला आहे.

  लेखक विनोद पंचभाई यांचे अभिनंदन करतो आणि त्यांना पुढील कादंबरी लेखनासाठी शुभेच्छा देतो!

... गजानन राणे, पोलीस निरीक्षक, ठाणे शहर


  

मुंह मे राम बगल मे छुरी...

 मुंह मे राम बगल मे छुरी...


   'मुहं मे राम बगल मे छुरी' ही हिंदी भाषेतील म्हण बहुतेकांनी ऐकली असणारच. स्पष्ट शब्दात सांगायचं तर रामाच्या नावाचा स्वतःच्या स्वार्थासाठी वापर करणाऱ्यांची संख्या आपल्या समाजात दिवसेंदिवस वाढत आहे. फक्त राजकीय क्षेत्रातच नाही तर इतर क्षेत्रात देखील रामाचं नाव घेऊन आपली पोळी भाजून घेणे सर्रासपणे सुरू आहे. सांस्कृतिक अन साहित्य क्षेत्र सुद्धा याला अपवाद नाही. रामाला स्वतःचा आदर्श मानणारे काही तथाकथित, स्वतःला सुसंस्कृत समजणारे महाभाग रावणासारखं वागताना दिसतात. असहाय नवोदितांची फसवणूक करताना दिसतात. अशावेळी 'मुहं मे राम बगल मे छुरी' ही म्हण तंतोतंत लागू पडते!


      शिक्षणासारख्या पवित्र क्षेत्रात सुद्धा फार वेगळी स्थिती नाही. लाखो रुपये डोनेशन घेऊन विद्यार्थ्यांना प्रवेश देणाऱ्या शिक्षण संस्थाची संख्या झपाट्याने वाढत आहे. अशा शिक्षण संस्थामधील शिक्षणाच्या दर्जाबद्दल तर बोलायलाच नको. खरंतर 'स्टँडर्ड' समजण्यात येणाऱ्या या शिक्षण संस्थामधील शिक्षकांनाच आज शिक्षणाची गरज आहे हे दुर्दैवाने नमूद करावे लागते. 

    परम आदरणीय आणि श्रद्धेय समजण्यात येणारे क्षेत्र म्हणजे अध्यात्मिक क्षेत्र!  दुर्दैवाने आजकाल या क्षेत्रात पुढाकार घेणारे साधू आहेत की संधीसाधू हेच कळत नाही. अशा संधीसाधू बुवांनी देशभर आपापली दुकानं थाटली असल्याचं आढळून येईल. भोळ्याभाबळ्या जनतेला आपल्या मार्गी लावून, या भोंदू बुवांच्या भाषेत सांगायचं झालं तर भक्तिमार्गाला लावून त्यांची लुबाडणूक केली जाते. पीडित भक्त आपल्या आयुष्यात काहीतरी चांगलं घडेल या आशेने अशा बुवांच्या बोलण्यावर विश्वास (की आंधळा विश्वास ) ठेवतो. त्यांच्यासमोर नतमस्तक होऊन पूर्ण श्रद्धेने त्यांची सेवा करतो. कालांतराने त्याला स्वतःची फसवणूक झाल्याचं लक्षात येतं त्यावेळी बराच उशीर झालेला असतो!

         आजकाल बऱ्याच बुवा, बाबांचे वेगवेगळे चॅनल्स , वेबसाईट्स निघालेल्या आहेत. त्यावर मोठमोठी आश्वासनं दिली जातात. एखाद्याला पुत्र प्राप्ती होत नसेल, व्यवसायात सतत अपयश येत असेल अथवा मनासारखी नोकरी मिळत नसेल तर त्यावर हमखास उपाय सुचविले जाणार अशा जाहिराती करण्यात येतात. एका युट्युब चॅनलवर तर चक्क...

'मोक्ष प्राप्त करने के लिये हमारा चॅनल लाईक करके सब्सक्राईब किजीये!' असं ऐकायला मिळते, आता बोला! सत्संग, संत समागम या भक्तिमय शीर्षकाखाली किती मलिदा गोळा केला जातो आणि सरळ साध्या पद्धतीने जीवन जगणाऱ्या गोरगरीब लोकांची कशी पिळवणूक केली जाते याची आपल्या विशाल देशात मोजदादच नाही! बरं आपल्या देशातील सामान्य जनता इतकी भोळी भाबडी आहे की... कसलीही शहानिशा न करता या भोंदू बाबांच्या भूलथापांवर चटकन विश्वास ठेवते आणि त्याच्या नादी लागते. त्यावेळी त्यांची आपल्या कुठल्याही हितचिंतकांचे सावधगिरीचे बोल ऐकण्याची मनस्थिती नसते! त्यामुळेच 'मुहं मे राम बगल मे छुरी' या धूर्त नीतीने वागणाऱ्या अशा संधीसाधू बुवा, बाबांचे फावते. सामान्य जनतेला आपली घोर फसवणूक झाल्याचं कळतं तेव्हा वेळ निघून गेलेली असते!

      अशा सर्वच क्षेत्रातील तथाकथित महाभागाना प्रभू श्रीराम सदबुद्धी देवो हीच प्रार्थना! शेवटी 'मन से जो रावन निकाले राम उसके मन मे है!' हेच खरं! 

... विनोद श्रा. पंचभाई, पुणे 

    9923797725

Tuesday, April 16, 2024

आम्ही मराठी...

      आम्ही मराठी...


      आम्ही मराठी आहोत, मराठी असण्याचा आम्हाला अभिमान आहे. बदल हा सृष्टीचा नियम आहे हे आम्हाला चांगले ठाऊक आहे. आम्ही घरातल्या जुन्या झालेल्या वस्तू बदलू, इंग्रजीत असलेल्या दुकानाच्या पाट्या मराठीत बदलण्यासाठी आग्रह धरू, या गावातून त्या गावात एकदा काय दहावेळा घरही बदलू पण आम्ही आमची वृत्ती बदलणार नाही! जुन्या बुरसटलेल्या परंपरा, चालीरिती आम्ही बदलणार नाही. त्या चुकीच्या असल्या तरी त्यांचा आम्हाला सार्थ अभिमान आहे. एवढंच काय 'विचार बदलला तर तुम्ही बदलणार' हे तर आम्हाला मुळीच मान्य नाही.

     इतरांची बदललेली परिस्थिती पण आम्हाला अजिबात खपत नाही. आमच्याच बांधवांची झालेली प्रगती आम्हाला डोळ्यात खुपते! स्वतःच्या पायावर उभं राहण्याची औकात नसताना आपल्याच माणसांचे पाय ओढण्यात आम्ही धन्यता मानतो. स्वतःच्या किरकोळ स्वार्थासाठी आम्ही परकीयांना आनंदाने मदत करतो. इतरांचे कौतुक सोहळे साजरे करू पण आपल्याच माणसांना मात्र एका शब्दानेही शाबासकी देणार नाही कारण आमची कोती वृत्ती, परंपरागत मानसिकता आड येते, आमचा 'इगो' दुखावला जातो ना!

        कुणातरी थोर तत्त्ववेत्त्याने म्हटले आहे, 'तुम्ही एक पाऊल पुढे टाका, आपोआपच तुमचे दुसरे पाऊल पुढे सरकेल, मग तुमच्या मंझिलपर्यंत तुम्ही आरामात पोहचू शकाल.' पण आम्ही नवीन व्यवसाय सुरू करायचा म्हणा किंवा इतर नवीन कुठलाही उपक्रम म्हणा, आपले पाऊल पुढे टाकण्यास आम्ही धजावतच नाही किंवा कुणी तसे धाडस केले तर त्याला प्रोत्साहित करत नाही. उलट दुसऱ्यांचे पाऊल मागे कसे खेचता येईल हाच विचार करत बसतो. ही आपल्या मराठी माणसाची कुपमंडूक वृत्तीच आपल्याला पदोपदी मारक ठरत आहे! तरीही आम्ही ही मानसिकता बदलत नाही किंवा तसा प्रयत्नही करत नाही हे आम्हा मराठी माणसांचं मोठे दुर्दैवच म्हणावं लागेल!

      अगदी आपले आराध्य दैवत असलेल्या छत्रपती शिवाजी महाराजांना सुद्धा स्वकियांनीच जास्त विरोध केल्याचे आपण इतिहासात बघतो. स्वराज्य उभारणीच्या वेळी कित्येक मराठा सरदारांनीच स्वत:च्या किरकोळ स्वार्थासाठी वेळोवेळी अडथळे आणले. निरनिराळ्या अडचणी निर्माण केल्या पण त्या अफाट झंझावातासमोर पत्त्याच्या बंगल्यागत सारेच नेस्तनाबूत झाले. तशाप्रकारचा विलक्षण झंझावात आता येथे होणे नाही! महाराजांचे इतके मोठे जबरदस्त उदाहरण आपल्या डोळ्यांसमोर असूनही आम्ही मराठी बांधव आपली वृत्ती, मानसिकता का बदलू शकत नाही?

        बालपणी सोबत खेळलेला, बरोबरीनं शिकलेला आपला जिवलग मित्र अथवा आपला अगदी जवळचा नातलग, कालांतराने 'मोठ्ठा साहेब' झाल्यावर आपल्याशी तुटकपणे वागत असतो, संबंध ठेवायला तयार नसतो. साधी विचारपूस तर सोडाच, कधी कुठेतरी मोठ्या कार्यक्रमात अपघाताने भेटला तरी आपला चेहरा लपवतो. (कारण तेथे उपस्थित असलेल्या मोठ्या लोकात त्याच्या 'स्टेटस'चा प्रश्न असतो ना!) इतका जिवाभावाचा मराठी बांधव का असा वागतो? परिवर्तन हाच जगाचा नियम आहे हे त्रिकालाबाधित सत्य आहे! पिढ्या न पिढ्या गर्भश्रीमंत असणारेही कधीतरी दोन वेळच्या साध्या जेवणालाही मोताद होताना आपल्या बघण्यात येते. एखादा भयंकर भूकंप किंवा अक्राळविक्राळ त्सुनामी एका क्षणात होत्याचं नव्हतं करून टाकते! म्हणजेच कुणाचीच परिस्थिती सदासर्वकाळ एकसारखीच असणार हे गृहीत धरता येत नाही. अशा या कधीही बदलणाऱ्या

परिस्थितीचं भान माणसानं ठेवायलाच हवं... विशेषतः आम्ही मराठी माणसांनी तरी ! कारण आपण नेहमी बघतो इतर समाजातील, उदाहरणादाखल सिंधी किंवा गुजराती बांधव बघा, कितीही हलाखीची परिस्थिती त्यांच्यातील कुणावरही आली तरी ते एकमेकांना तत्परतेने मदतीचा हात देतात. ते तुम्हाला कोणापुढे हात पसरताना आढळणार नाहीत. अन् आपला मराठी बांधव बघा... खोट्या प्रतिष्ठेपायी आपल्याच बांधवांविरूद्ध कोर्टकचेरीच्या इतक्या चकरा मारतो की, मग पार कर्जबाजारी होऊन भिकेला लागलो तरी ते आपल्याला चालतं! अशावेळी आपण केवळ वकिलाचं पोट भरायला मदत करत असतो हे आपल्या लक्षातच येत नाही.

    आम्हा मराठी माणसांचा एक मोठ्ठा 'प्रॉब्लेम' म्हणजे कमालीचा संकुचितपणा! मी तेली-तू माळी, मी विणकर-तू धनगर, मी कासार-तू चांभार, मी मराठा-तू ब्राह्मण असा भेदाभेद आजही झपाट्याने प्रगतीच्या दिशेने वाटचाल करणाऱ्या या जगात सर्वत्र आढळतो. आमचे आपआपसातील हेवेदावे आपल्याच भरभराटीला बाधक ठरणार हा साधा विचारही आपल्या मनात कधी येत नसतो. मग 'कुठे नेऊन ठेवलाय महाराष्ट्र माझा' म्हणण्याची लाजिरवाणी वेळ आपल्यावर येऊन ठेपते! आणि हो, आपलं दुर्दैव असं की एवढा भीमपराक्रम गाजवलेले असामान्य कर्तृत्व करून अजरामर झालेले आपले थोर पुरुषसुद्धा (लोकमान्य टिळक, महात्मा फुले, शिवाजी महाराज, बाबासाहेब आंबेडकर) आपण मराठी माणसांनीच आपल्या संकुचित व कोत्या वृत्तीने विभागून टाकलेले हल्ली दिसून येते! किती ही लाचारी...!


आपल्या आजच्या दुरवस्थेला खरंतर आपणच मराठी लोक जबाबदार आहोत. 'मराठी वाचवा, मराठी वाचवा' असा शंख करणाऱ्यांनी, मराठी माणूस कशाप्रकारे व्यापक दृष्टिकोन असलेला होईल यावर विचार करणे आवश्यक आहे. मराठी माणूस सर्वसमावेशक विचारसरणीचा, मोठ्या मनाचा व दिलदार वृत्तीचा कसा होईल ? विशाल आणि अखंड असा आपला महाराष्ट्र आहे, तेवढ्याच विशाल मनाचे आपण मराठी बांधव आहोत. 'एक ना एक दिवस आपण एक होऊन आपली ओळख जगात कायम करूया' असा संकल्प व निर्धार व्यक्त करण्यास कुणाचेच दुमत नसावे!

जय महाराष्ट्र!


... विनोद श्रा. पंचभाई

     9923797725


उमाजीराजे... मनोगत

 

उमाजीराजे... मनोगत


      शूर, पराक्रमी राजे - महाराजे यांची महान परंपरा लाभलेला आपला देश कालांतराने, ब्रिटिशांच्या आगमनानंतर त्यांच्या जुलमी सत्तेच्या गुलामगिरीत जखडला गेला. त्या काळात स्वातंत्र्य प्राप्तीसाठी अनेक महापुरुषांनी निकराचे प्रयत्न केले. कित्येक लढे उभारले गेले. चळवळी झाल्या, सत्याग्रह झाले. जुलमी ब्रिटिश सत्तेच्या विरोधात देशभर जनसागर पेटून उठला. त्यांची जुलमी राजवट उलथवून टाकण्यासाठी आपल्या असंख्य देशबांधवांनी स्वतःच्या जिवाची बाजी लावली... प्रसंगी कित्येकांनी प्राणांची आहुती दिली! सशस्त्र क्रांतीची ठिणगी भडकली आणि आपल्या जिवावर उदार होऊन स्वातंत्र्यासाठी लढणारे नीडर क्रांतिकारक उदयास येऊ लागले. क्रांतिकारक हा शब्द उच्चारताच आपल्या डोळ्यासमोर नावे येतात ती हसत हसत फाशीचा दोर आपल्या गळ्यात अडकवणारे महान क्रांतिकारक भगतसिंग, राजगुरू, सुखदेव यांची!

      क्रांतिकारकांची ही महान परंपरा पूर्वापार म्हणजे अगदी 1857 च्या स्वातंत्र्याच्या सशस्त्र उठावापूर्वीपासून चालत आली होती. त्याकाळी प्रामुख्याने महाराजा यशवंतराव होळकर यांनी ब्रिटिश सत्तेच्या विरोधात सशस्त्र क्रांतिलढा उभारला होता. ते ब्रिटिशांविरुद्ध तब्बल अठरा युद्धात अपराजित राहिले आणि त्यांनी जागतिक इतिहास रचला... सलग एकही लढाई न हरणारा एकमेव महाराजा अशी त्यांनी ख्याती मिळवली होती. त्यानंतर उमाजी नाईक हे भारताला स्वातंत्र्य मिळवून देण्यासाठी ब्रिटिशांविरुद्ध सशस्त्र उठाव करणारे क्रांतिलढ्याचे जणू शिरोमणी ठरले. भारताच्या इतिहासात अनेक रक्तरंजित ऐतिहासिक घटना घडल्या आहेत. त्यातल्या काहींची नोंद झाली तर काही घटनांची दखलच घेण्यात आली नाही. उमाजी नाईक यांनी छत्रपती शिवरायांच्या देदिप्यमान कारकिर्दीचा आदर्श आपल्या डोळ्यासमोर ठेवून मातृभूमीच्या स्वातंत्र्याचे स्वप्न पाहिले होते! त्यासाठी त्यांनी आपल्या रामोशी साथीदारांसोबत सशस्त्र क्रांतिलढा उभारून ब्रिटिशांना यशस्वीपणे टक्कर दिली आणि जवळजवळ चौदा वर्षे त्यांच्या नाकी नऊ आणले!

             दिनांक ३ फेब्रुवारी हा उमाजीराजे या आद्यक्रांतिवीराचा स्मृतिदिन... मात्र दुर्दैवाने हा स्मृतिदिन रामोशी बेरड समाजाशिवाय नेहमीप्रमाणे इतर कोणाच्याच लक्षात राहत नाही, हा केवढा दैवदुर्विलास! क्रांतिकारकांचा आदर आणि त्यांचे स्मरण सर्वच जातिधर्माच्या लोकांनी केले पाहिजे, याबाबत कुणाचेच दुमत नसावे... मग आद्यक्रांतिवीर असलेले उमाजी नाईक अशाप्रकारे उपेक्षित का राहून गेले हे खरोखरच आश्चर्य वाटण्यासारखे आहे! "मरावे परि क्रांतिरूपे उरावे" ही समर्पक उक्ती सशस्त्र क्रांतिलढ्याचे महानायक ठरलेले उमाजी नाईक यांच्याबाबत अगदी तंतोतंत जुळते. ब्रिटिशांच्या विरोधात लढताना ते स्वतःच्या अ‌द्भुत क्रांतिकार्याने एक दीपस्तंभ ठरले आहेत. त्यांचा गौरव करण्यापासून, त्यांचे कट्टर शत्रू असलेले इंग्रज अधिकारीही स्वतःला रोखू शकले नाहीत.

             ''क्रांतिलढ्याचे महानायक उमाजीराजे नाईक'' ही कादंबरी लिहिण्याची जबाबदारी पुण्यातील अग्रगण्य प्रकाशन संस्था असलेल्या 'प्राजक्त प्रकाशन'चे तडफदार प्रकाशक जालिंदर चांदगुडे यांनी माझ्यावर सोपवली. त्यांनी या कादंबरीला लागणाऱ्या महत्वाच्या संदर्भासाठी ज्येष्ठ साहित्यिक सदाशिव आठवले यांचा ग्रंथ 'उमाजी राजे, मुक्काम डोंगर' आणि डॉ. आ. ह. साळुंखे यांचे 'प्राईड ऑफ स्वराज उमाजीराजे नाईक' हे पुस्तक महत्प्रयासाने उपलब्ध करून दिले. त्याचप्रमाणे ज्येष्ठ साहित्यिक आणि इतिहास संशोधक संजय सोनवणी सर यांनी देखील काही अत्यंत महत्वपूर्ण संदर्भ पुरविल्याने ही कादंबरी पूर्णत्वास यायला मोलाची मदत झाली असे मी येथे नम्रपणे नमूद करतो. तसेच सोनवणी सरांनी ''क्रांतिलढ्याचे महानायक उमाजीराजे नाईक'' या कादंबरीसाठी त्यांच्या प्रभावी शैलीत प्रस्तावना लिहिली, त्यासाठी त्यांचे मनापासून आभार मानतो! तसेच या कादंबरीसाठी आकर्षक मुखपृष्ठ रेखाटणारे चित्रकार यांचेही खूप धन्यवाद!


... विनोद श्रा. पंचभाई, पुणे  


Wednesday, April 3, 2024

समय तू धीरे धीरे चल...

 समय तू धीरे धीरे चल !

      काही काही क्षण आपल्या आयुष्यात असे येत असतात, इतके आनंददायी असतात की वाटतं... हे क्षण आपल्यासाठी असेच थांबावेत, ही वेळ कधीच पुढे सरकू नये! खूप दिवसांनंतर येणारे असे हे आनंददायी क्षण अवर्णनीय असतात... जसे घरात होणारे नव्या बाळाचे आगमन, अथक परिश्रमानंतर मिळणारे परिक्षेतील उत्तुंग यश, मनासारखी मिळालेली नोकरी, खूप दिवसानी भेटणारा दुरावलेला आपला प्रिय मित्र, भल्या सकाळी दिसणाऱ्या सूर्योदयाचा मनोहारी लालिमा.. इत्यादी इत्यादी..!

      बोर्डाची परीक्षा सुरु असल्याने निखिलला टेन्शन होतेच. मराठीचा पहिलाच पेपर सोडवून त्याने घरात पाय ठेवला अन् ताईचा आवाज कानी पडला.. "काय म्हणतोय आजचा पेपर ? मनासारखा सोडवलास ना?"

"अगं पेपर तसा सोप्पाच होता, मला सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे येत असूनही वेळच पुरला नाही गं! इतक्या स्पीडने लिहूनही पुरेसा वेळ नव्हता, थोडा तरी वेळ मिळाला असता ना, तर पूर्ण शंभर गुणांचा पेपर नक्कीच सोडवला असता! दहा गुणाचा अख्खा प्रश्न मला उत्तर येत असूनही वेळेअभावी लिहू शकलो नाही याची रूखरुख वाटते, किती लवकरच तीन तास संपतात गं! असे प्रसंग आपल्या पैकी बहुतेकांवर कधी ना कधी तरी येत असतात त्यावेळी वाटतं आपल्यासाठी घड्याळाचे काटे थोडे धिम्या गतीने चालावेत !

           एखाद्या सीमेवरच्या सैनिकाला बऱ्याच कालावधीनंतर घरी जाण्यासाठी रजा मिळत असते तेव्हा त्या रजेचा कालावधी लवकर संपूच नये असे घरच्यांना वाटणे स्वाभाविक आहे. रजा संपत येते तेव्हा वाटतं, किती भराभर संपला हा अख्खा महिना ! मग वेळ खरंच कुणासाठी थांबत नाही याची खात्री पटते. घरातील कुटुंबीयांची तेव्हा चलबिचल सुरु होते पण त्याप्रसंगी तेथे भावनेला थारा नसतो! तेव्हा भावनेपेक्षा कर्तव्य श्रेष्ठ ठरते अन् रजा संपताच आपल्या नियोजित ठिकाणी जाणे बंधनकारक असल्याने त्या सैनिकाला घर सोडावेच लागते! या भूतलावरती प्रत्येकावर काही काही प्रसंग असे ओढवतात की त्यावर काही इलाज नसतो. जसे कुटुंबीयातील अगदी जवळच्या नातेवाईकाचा अचानक होणारा मृत्यू ! त्यावेळी "अहो हे काय त्याचं जाण्याचं वय होतं? त्याला खूप शिकून मोठा माणूस व्हायचं होतं ! त्याला जीवनात बरंच काही करायचं होतं!" असे बोल आपल्या कानी पडतात. अशाप्रसंगी सगळंच जिथल्या तिथं राहून जातं अन् दुर्दैवानं कुटुंबीयांच्या आशाआकांक्षा भंगतात ! याउलट काही प्रसंग असेही येतात... कधी कधी खूपच प्रतिकूल परिस्थितीत एखाद्या मोठ्या जीवघेण्या प्रसंगातून आपल्या प्रिय व्यक्तीची अगदी आश्चर्यकारकरित्या सुटका होते !

      जीवन हे क्षणभंगूर आहे हे सगळ्यांनाच माहिती आहे पण ते कशाप्रकारे जगावं याबाबत प्रत्येकाच्या वेगवेगळ्या धारणा असणे स्वाभाविक आहे. काही काही व्यक्ती आपली कामे झटपट वेळेच्या आत व्हावीत यासाठी फारच आग्रही असतात तर काही बेफिकीर वृत्तीचे लोक "अरे यार इतनी भी जल्दी क्या है? देखेंगे कल करेंगे!" अशीही मुक्ताफळे उधळणारे असतात. अशा महाभागांना ना वेळेचे महत्त्व पटलेलं असतं ना माणसांची किंमत असते !

     आजकाल प्रचंड वाहतुकीमुळे सगळ्यांनाच आपल्या कामावर लवकर पोहचण्याची घाई असते. मग एखाद्या दिवशी अचानक कुणाचा तरी दुर्दैवानं अपघात होतो अन् ध्यानीमनी नसताना दवाखान्यात दिवस मोजण्याची त्याच्यावर पाळी येते! मग तेथे फक्त चार पाच दिवस झाले तरी त्याला वाटायला लागते... "किती दिवस झालेत इथं अडकून पडलोय आपण, हे प्लॅस्टर कधी काढणार कुणास ठाऊक? कधी सुटका होणार यातून आपली?" तेव्हा वेळ जात नसल्यामुळे त्याचा जीव अगदी मेटाकुटीस येतो अन् त्याची अवस्था अशी होते की, 'काटो तो कटते नहीं ये दिन ! रातभी गुजरती नहीं तारे गिन गिन!"

    काही वेळेस टीव्हीवरची एखादी मालिका इतकी उत्कंठा वाढवणारी असते की, वाटतं हा प्रसंग आजच पूर्ण बघायला मिळावा पण होतं काय की जेव्हां आपली उत्सुकता ताणली जाते अगदी तेव्हाच त्या दिवसाचा तो भाग (एपिसोड) संपतो! त्यावेळी सहज वाटून जातं ह्या मालिकेसाठी जास्त वेळ द्यायला हवा होता! असे बरेच प्रसंग आपल्या जीवनात सातत्याने येत असतात, जेव्हा वाटतं घड्याळाचे काटे जरा हळूहळू पुढे सरकावेत..! सायंकाळी पालक आपल्या मुलांना एखाद्या बागेत सहज विरंगुळा म्हणून घेऊन जातात. मुलंही खेळण्यात रमतात. बागेतील निरनिराळ्या खेळणीवर (घसरगुंडी इत्यादी ) तल्लीन होऊन त्यांचा खेळ सुरु असतो. मग अचानक शिट्टीचा फुर्रर्र आवाज कानी पडतो, पाठोपाठ रखवालदार ओरडतो "चला निघा वेळ संपलीय, बाग बंद करायची आहे आता!" मग त्या मुलांना साहजिकच वाटतं... आत्ताच तर आपला खेळ सुरु झाला अन् लगेच वेळ संपली, अजून थोडा वेळ खेळू दिलं असतं तर..! 

       तुरुंगात असलेला एखादा कैदी आपल्या हातून घडलेल्या कर्माचा पश्चात्ताप करत शिक्षा भोगत असतो ! तेव्हा तो एक एक दिवस मोजत असतो. त्यावेळी आपली वर्तणूक व राहणीमान तो चांगले ठेवण्याचा सतत प्रयत्न करत असतो... शिक्षेत काही सुट मिळून लवकर सुटका होणार या आशेने! त्याला भेटायला तेथे जवळचे नातेवाईक किंवा मित्र वगैरे येत असतात. मग तब्येतीची विचारपूस, भेटीची औपचारिकता पूर्ण होते. अशातच घरचा डबा घेऊन त्याची प्रिय व्यक्ती भेटायला येते मग त्यांच्या गप्पा रंगतात! थोडा वेळ ते आपल्याच भावविश्वात रमतात अन् अचानक कानावर कडक आवाज पडतो..." मिलनेका वक्त खत्म हुआ है... जल्दी करो और बाहर निकलो!" तेव्हा दोघांनाही नकळत वाटून जातं..."समय तू धीरे धीरे चल...!!"

... विनोद श्रा. पंचभाई 

     9923797725



Tuesday, April 2, 2024

सच काम किया जग मे जिसने...

 सच काम किया जगमे जिसने...

       माझा एक 'टीपीकल' मित्र आहे. गजानन त्याचं नाव. सतत बडबडत राहणं, मध्येच एखाद्या गाण्याची ओळ गुणगुणणं हा त्याचा आवडता छंद ! मित्रपरिवारात गप्पा मारताना कधी कधी त्याच्या तोंडून एक प्रार्थना हमखास आमच्या ऐकण्यात येते..." हे ईश्वरा, माझ्या सर्व मित्रांना सुख, शांती, समृद्धी लाभू दे पण सुरुवात मात्र माझ्यापासून कर..!" आता बोला, काय म्हणावं याला ? माझं एक प्रामाणिक मत आहे बघा पटतं का... आपण जेव्हा इतरांसाठी काहीतरी चांगलं काम करीत असतो तेव्हा आपल्यासाठी सुद्धा कुठंतरी काहीतरी चांगलंच घडत असतं... तेव्हा काम करताना आपला हेतू शुद्ध अन् निस्वार्थ असावा इतकंच !

आता हेच बघा ना, आपल्या दैनंदिन जीवनात आपण नेहमीच बघतो... परीक्षेला जाणारा विद्यार्थी असो किंवा एखाद्या मुलाखतीला जाणारा युवक असो तो मनोमन हीच प्रार्थना करत असतो... 'देवा आजचा माझा पेपर सोप्पा सुटू दे, सगळं माझ्या मनासारखं होऊ दे' (मग भलेही त्या विद्यार्थ्याने पुरेसा अभ्यास केला नसेल अथवा त्या युवकाने मुलाखतीसाठी विशेष तयारी केली नसेल तरीही!) काय आहे आजकाल सगळ्यांनाच सगळं शॉर्टकट हवं असतं, जणू शॉर्टकटचं व्यसनच जडलंय हल्ली! आता यांना कोण सांगणार... 'जितना तपता है सोना उतना लेता है निखार.!' म्हणजेच तुम्ही जितके प्रामाणिक व सच्चे प्रयत्न करणार तितकं यश तुमच्या गळ्यात माळ घालणार हे निश्चित! मात्र याकडे आजकाल सोयीस्करपणे दुर्लक्षच केलं जातं, सगळ्यांनाच कळतं पण वळत नाही हेच खरं!

           श्रावण महिना आला रे आला की आपल्याकडे पूजेची किंवा सत्यनारायण पूजा घालायची लगबग सुरू होताना दिसते. मग गुरुजी किंवा भटजी यांच्याकडे तारखांचे बुकिंग करणे सुरु होते. ठरलेल्या तारखांना मनोभावे पूजा संपन्न होते. तेवढ्यापुरते मनाला समाधानही लाभते पण काही दिवसातच मनाची अवस्था परत 'जैसे थे' होतेच ना! ही झाली सर्व साधारण पापभीरू लोकांची कथा. काही महाभाग मात्र केव्हा एकदाचा श्रावण संपतो आणि कधी आपण 'गटारी' साजरी करतो याचीच वाट बघत असतात. मग असं देव देव करणं, केवळ औपचारिकता म्हणून आपल्या घरी पूजापाठ करणं व अख्ख्या सोसायटीला प्रसादाला बोलावणं याला काही अर्थ तरी उरतो का?

       वंदनीय राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराजांनी आपल्या एका भजनात खूपच मार्मिक भाष्य केलेलं आहे..

"सच काम किया जग मे जिसने, 

प्रभु नाम उसने लिया ना लिया।"

म्हणजेच काय तर आपल्या नियमित दिनक्रमात, आपल्या रोजच्या कार्यात प्रामाणिकपणा असल्यास, आपलं रोजचं कार्य हेच ईश्वराचं कार्य समजून केल्यास मग अशाप्रकारच्या औपचारिकतेची गरज पडणार नाही. आपलं मनापासून केलेलं प्रामाणिक कार्य हीच त्या जगन्नियंत्याची खरी पूजा ठरणार यात शंकाच नाही.

हल्ली मात्र आपल्या असं बघण्यात येतं... खूप गाजावाजा करत बरेच हौशी लोक गणपती बाप्पाची स्थापना करतात. दहा- पाच मिनिटात आरती वगैरे उरकतात अन् मग पुढील दहा दिवस म्हणजे विसर्जनापर्यंत कान अगदी बधीर होईस्तोवर कर्कश्य आवाजातील गाण्यांचा भडिमार... केव्हा एकदाचं हे सगळं संपतं असंच आता सामान्यजनांना वाटायला लागलं आहे ! या दिवसात प्रत्यक्ष गणरायाला सुद्धा जीव अगदी नकोसा होत असणार नाही का? बरं विसर्जनाच्या वेळी 'गणपती निघाले गावाला, चैन पडेना आम्हाला' म्हणणारे हेच हौशी लोक परतताना मात्र डी. जे. च्या तालावर 'झिंग झिंग झिंगाट' अशा प्रकारची बिभत्स नृत्य करताना सर्वत्र दिसतात. हीच का यांची गणेशभक्ती !!

काही विधायक कार्ये करणारीही गणेश मंडळं आपल्याकडे आहेत, नाही असं नाही; मात्र दुर्दैवानं तीही हाताच्या बोटांवर मोजण्याइतकी अत्यल्प ! काही का असेना अशा मंडळांचं कार्य खरोखरंच दखलपात्र ठरतं. गरीब विद्यार्थ्यांना, निराश्रितांना साह्य करणं, निरनिराळ्या वृद्धाश्रमात मदत पोहचवणं इत्यादी कार्य म्हणजे पूजनाहूनही श्रेष्ठ ठरतं ! याप्रकारे तळमळीने कार्य करणाऱ्या अशा मंडळांच्या कार्यकर्त्यांना मग वेगळे पूजेचे अवडंबर करण्याचे काहीच कारण नसते... त्यांना त्यांची योग्य दिशा मिळालेली असते... आपल्या ध्येयप्राप्तीची ! त्यांना प्रत्येक सजीवात आपला जिवाभावाचा परमेश्वर दिसत असतो... मग त्याचे 'नाम' घेतले न घेतले तरी काही फरक पडत नसतो. ते (नाम) कायम मनात कोरलेलेच असते !

विनोद श्रा. पंचभाई, पुणे

मो. 9923797725


Monday, April 1, 2024

अति उच्चतम जीवन बने...

 अति उच्चतम जीवन बने...

        संस्कृत भाषेत एक श्लोक आहे ज्याचा अर्थ असा आहे, "जो सकाळी उठून नियमितपणे  पाणी पितो, रात्री जेवण झाल्यावर दूध पितो व दुपारी जेवणानंतर ताक पितो त्याला वैद्याची गरज पडत नाही."अर्थात शरीर निरोगी राहण्याची ही गुरुकिल्ली होय. शरीर निरोगी असेल तर मन निरोगी राखण्यास मदत होणार यात शंका नाही. मन निरोगी, निर्मळ झाल्यास मग स्वतःसह इतरांचेही भले कसे करता येईल अशा प्रकारचे उदात्त विचार मनात आपसूकच येतील.

पण... पण जो माणूस सकाळी उठल्या उठल्याच दारूचा ग्लास हाती घेतो, त्याची मग पापांची मालिकाच जन्मभर सुरू असते, हे वेगळे सांगायला नको. आज आपण बघतो समाजात विकृती वाढत आहे. नको ती व्यसने लोक सहज गंमत म्हणून अंगीकारत आहेत. मात्र नंतर त्याची किंमत मोजताना अख्ख्या आयुष्याची कमाईसुध्दा पुरत नाही, ही वस्तुस्थिती आहे. त्यामुळे "व्यसने सगळी सोडुनि द्याना । सरळपणाचे जीवन जगा ना ।।" ह्या राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराजांच्या आर्त हाकेला आपण सगळ्यांनी 'ओ' देवून आपले जीवन उच्चतम बनवणे ही काळाची गरज आहे. त्यासाठी महाराजांनी सांगितलेली सामुदायिक प्रार्थना तसेच सामुदायिक ध्यान करणे ही आजच्या घडीला एक नवसंजीवनी ठरणार यात वाद नाही.

      प्रातःसमयी उठून, स्नान करून, शुचिर्भूत झाल्यावर "आवो सभी मिल जायके, प्रभू ध्यान धरेंगे। 'सबका भला करो' यही आवाज करेंगे ।।" हे राष्ट्रसंतांचे संकल्पगीत म्हणून आपण दिवसाची सुरूवात करू शकतो. तसेच "हे सर्वधर्म मे सर्व संत मे, समस्त संसारमे रममाण होनेवाले चैतन्यधन । हम तेरे लिये, तेरे देश के लिये, हर जीवजंतू के लिये कुटिलताका, छलछिद्रद्रोहता का त्याग करे ऐसा साहस दे।"

"हे जगदव्यापी परमेश्वर । हम हर मनुष्यमात्रसे प्रेमका, सत्यता का, बंधुत्वभावका आचरण करे और सुखः दुखमे सम रहे ऐसी हमको शक्ती दे, युक्ति दे और भक्ती दे ।" याप्रमाणे ध्यान करून आपल्या मनाला योग्य वळण लावू शकतो. त्यामुळे मनात येणारे विकारी विचार दूर पळवू शकतो. पर्यायाने आपले व आपल्या सहवासातील सगळ्यांचे जीवन सुंदरतेने सजवू शकतो.

        त्याचप्रमाणे राष्ट्रसंतांनी सांगितलेली सामुदायिक प्रार्थना नित्यनेमाने संध्याकाळी करून आपण एक आदर्श जीवन जगू शकतो. "है प्रार्थना गुरुदेवसे, यह स्वर्गसम संसार हो । अति उच्चतम जीवन बने, परमार्थमय व्यवहार हो ।।" यापासून सुरू होणारे प्रार्थनाष्टक म्हणून त्याप्रमाणे आचरण केल्यास जगाच्या पाठीवरील कुठल्याही तीर्थक्षेत्री जाण्याची गरज कुणाला भासणार नाही. सारे जीवनच कर्ममय बनून दुसऱ्यांसाठी, दीन-दुबळ्यांसाठी आपण काहीतरी करावे ही भावना मनात उत्पन्न झाल्याशिवाय राहणार नाही. ३० एप्रिल हा राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराजांचा जन्म दिनांक. परंतु महाराजांनी 'तो' दिवस ग्रामजयंती दिवस म्हणून साजरा व्हावा अशी इच्छा व्यक्त केली होती. 'गावागावाशी जागवा, उजळा ग्रामोन्नतीचा दिवा' अशी राष्ट्रसंतांनी ललकारी देऊन ग्रामाचा विकास हाच राष्ट्राचा विकास ही दूरदृष्टी समाजाला दिली. गावातला बळीराजा हाच खरा देशाचा पालनकर्ता असे संबोधून 'ग्रामगीता' हा विलक्षण ग्रंथ रचून त्यास समर्पित केला. मात्र त्यांनी 'ग्रामगीता नव्हे पारायणासि' असा इशाराही दिलेला आहे. नुसती फुले वाहून ग्रामगीतेचे पारायण करू नका तर त्यात सुचविल्यानुसार त्याप्रमाणे आचरण केल्यास तुमचे जीवन सफल झाल्याशिवाय राहणार नाही, अशी ग्वाही समस्त समाजाला महाराजांनी अत्यंत आत्मियतेने दिली आहे.

      मित्रहो, आजच्या वातावरणात आपल्याला आपले जीवन गर्तेत लोटायचे आहे की जीवन उच्चतम बनवायचे आहे हे ज्याचे त्याने ठरवायचे आहे. परमेश्वराने प्रत्येकाला बुद्धी दिलेली आहेच. ती सुबुद्धी समजून आपण आपले आचरण उच्चतम ठेवून जीवन जगण्याचा प्रामाणिक प्रयत्न करूया !

वंदनीय राष्ट्रसंत श्री तुकडोजी महाराजांना ग्रामजयंती दिनानिमित्त मनापासून आदरांजली वाहूया. जयगुरू !

... विनोद श्रा. पंचभाई

    9923797725